گزارش برنامه قله مُلکوه – ۱۳ مهر ۹۷
۱۳۹۷-۰۷-۱۶
گزارش برنامه دره خوشرو – ۲۰ مهر ۹۷
۱۳۹۷-۰۷-۳۰

برنامه صعود به قله ۲۲۲۵ متری دال فریمان، طبق تقویم شش ماهه باشگاه کاویان، روز جمعه ۲۰ مهرماه به سرپرستی علی صنعتی برگزار شد.

ساعت ۶ صبح روز جمعه، از میدان استقلال با یک دستگاه مینی بوس به همراه ۲۱ نفر از همنوردان به سمت فریمان و روستای سفیدسنگ حرکت کردیم. این روستا در ۳۰ کیلومتری شهرستان فریمان در جاده فریمان-تربت جام واقع شده است. جاده سفید سنگ را به سمت شمال شرق ادامه می دهیم و در مسیر روستاهای گلشن و خدایار قرار می گیریم.

اندکی پس از ورود به ارتفاعات، جاده فرعی خاکی به سمت راست ما را از مسیر آسفالته جدا می کند تا به کلاته ها و گاش های عشایر در دامنه کوه دال برسیم.

دو کلاته کوچک با فاصله ۵۰۰ متر مبدا پیمایش قله دال هستند. دو چشمه آب درختان معدود این کلاته ها را سیراب می کند.

با احتساب توقفات در مسیر، حدود ساعت ۹ است که به این کلاته ها می رسیم. پس از معرفی ارکان تیم؛ سعید پیوندی به عنوان سرقدم، وحید هریوندی به عنوان عقبدار و علی صنعتی به عنوان امدادگر، و ارائه توضیحات اولیه در خصوص مسیر، پیمایش کوتاهی داریم. سپس برای صرف صبحانه نیم ساعت توقف می کنیم و مجدد به سمت قله ادامه مسیر می دهیم.

توضیح اینکه به دلیل اتراق شبانه گله ها در اطراف کلاته ها و آلودگی منطقه عملا امکان استفاده از سایه درختان و چشمه های محل وجود ندارد.

پیمایش را از داخل رودخانه خشک ادامه می دهیم. حدود یک کیلومتر بعد از کلاته ها روی یال قرار می گیریم و مسیر را به سمت گردنه ادامه می دهیم. با یک فراز و نشیب کوچک روی گردنه می رسیم. ۵۰۰ متر آخر شیب نسبتا تندی دارد ولی پاکوب مناسب به صعود کمک زیادی می کند.

روی گردنه که قرار می گیریم روبرویمان دشت فریمان و در دوردست، قله های بردو، غلام اشتر و کلیلاق دیده می شوند. سمت چپ دیواره های بلند قله دال مسیر را مسدود کرده اند. برای صعود باید گردنه را اندکی پایین رفته و از مسیری که آب در دل سنگ ها ایجاد کرده به صورت دست به سنگ بالا برویم.

گرچه مسیر با علامت هایی روی سنگ ها مشخص شده است ولی یافتن مسیر درست نیازمند راهنمای آشنا به منطقه و تِرَک مناسب جی پی اس می باشد.

پس از پیمودن مسیر دست به سنگ و چالشی حدود ساعت ۱۳ به روی تیغه منتهی به قله می رسیم. از پایین شیله سنگی که مسیر دست به سنگ شروع شد، حدود ۱۲۰ متر ارتفاع گرفتیم. نیم ساعتی با احتیاط روی تیغه سنگی پیمایش می کنیم و حدود ساعت ۱۳:۳۰ همه تیم به قله می رسیم.

تابلوی زرد رنگی روی قله ورودمان را خوشامد می گوید. زیر تابلو تصویر یادمان کوهنورد فقیدی که در مسیر صعود به قله از دیواره جان خود را از دست داده، قرار دارد. لختی تامل و سکوت به یاد ایشان…

حدود ساعت ۱۴:۳۰ مسیر بازگشت را پیش می گیریم. با احتیاط بیشتر و سرعت کمتر. مسیر عملا نیاز به حمایت طناب ندارد و صعود و فرود بصورت دست به سنگ قابل پیمایش است. در یک شیب سنگی تند برای اطمینان بیشتر چند طناب انفرادی را به هم گره می دهیم و کارگاه طبیعی بر روی یک تخته سنگ برقرار می کنیم تا همنوردان با اطمینان خاطر بیشتر از این قسمت عبور کنند.

حدود ساعت ۱۶ بر روی تپه منتهی به رودخانه خشک توقف کوتاهی برای صرف نهار داریم. ساعت ۱۷ هوا هنوز روشن است که به کلاته می رسیم. دورنمای قله را یک بار دیگر تماشا می کنیم، غرق لذت می شویم و به سمت مشهد باز می گردیم.

حدود ساعت ۱۹:۳۰ به مبدا برنامه یعنی ایستگاه اتوبوس استقلال می رسیم. با خاطره یک صعود چالشی و لذت بخش یکدیگر را بدرود می گوییم.

Related Post

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *